ანდრიას ყველაზე დიდი სასჯელი კი არ კედლები იყო, არამედ დუმილი. დღეები გადიოდა ერთმანეთის მიყოლებით, უხმოდ, უფეროდ, უნათლოდ.
ერთ ღამეს, როცა ციხეში ხანძარი გაჩნდა, ანდრიამ თავისი საბანი გადააფარა გიორგის ძმას, რომელიც მეზობელ საკანში იჯდა. მან სიცოცხლე გადაარჩინა მას, მაგრამ თავად მიიღო მძიმე დამწვრობა. toriko qartulad
გიორგი გაჩერდა. მან ვერ უპასუხა. ლექსები დედის ხელებზე
დილით, როცა გიორგი მივიდა, ანდრია კედელს მიეყრდნო. მისი ხელები დამწვარი ჰქონდა, მაგრამ თვალები ანათებდნენ. მოსამართლე კი — უგულო.
ძველ ციხეში, სადაც მზე იშვიათად შემოდიოდა, იდგა საკანი ნომერი შვიდი. აქ თავისი ცხოვრების მეოთხე წელს ატარებდი ანდრია, ყოფილი მხატვარი. ის არ იყო დამნაშავე იმაში, რაც ბრალად ედებოდა. მაგრამ კანონი უსულო იყო, მოსამართლე კი — უგულო.
მან დაიწყო ლექსების შედგენა. არა ლამაზი, მაგრამ ნამდვილი. ლექსები ძველ ხეზე, რომელიც მის სახლის ეზოში იზრდებოდა. ლექსები დედის ხელებზე, რომლებსაც ის აღარასოდეს დაინახავდა.
მას შემდეგ გიორგი ხშირად ჩერდებოდა მეშვიდე საკანთან. ანდრია მას უყვებოდა ისტორიებს — არა დიდებულ მეფეებზე, არამედ ჩვეულებრივ ხალხზე. ქალზე, რომელმაც ვაზი დარგა ომის დროს. ბავშვზე, რომელმაც ზღვა პირველად იხილა.