Bibi Blocksberg En Het Geheim Van De Blauwe Uilen -

Toen sloot ze haar ogen. In plaats van te willen overmeesteren, luisterde ze naar het water. Ze voelde zijn eenzaamheid, zijn eeuwige vallen. Zachtjes legde ze haar hand op een natte steen en dacht: "Rust nu maar."

"Wat is er, Abraxas?" vroeg Bibi. "Je bent al de hele dag zo onrustig." Bibi Blocksberg en het Geheim van de Blauwe Uilen

Het geheim van de Blauwe Uilen was geen toverspreuk. Het was het besef dat de stilste magie soms de krachtigste is. Toen sloot ze haar ogen

"Wie de stiltemagie wil vinden, moet haar luidste spreuk opgeven." moet haar luidste spreuk opgeven."